Evladıma kavuştuğum için ne kadar mutlu olsam da hayat arkadaşımın zarar görmesine bir o kadar üzülmüştüm.
Evde beklemek istemediğim için Okan'ı güvenli bir yere bırakıp hızlıca hastaneye gittim. Ambulansı beklemeden arkadaşları tarafından hastaneye götürülmüştü bile.
Ona neler olabileceğini tahmin etmek dahi istemiyordum. Çünkü ona olabilecek bütün ihtimaller beni korkutmaya yetiyor da artıyordu bile. Tam hayatım düzene girmiş, evladıma kavuşmuşken, kocama böyle bir şey olması gerçekten benim kaderim galiba...
Ne diyeceğimi, nasıl davranacağımı da bilemiyorum. Hem mutluluk hem de hüzün aynı anda kapımı çaldı.
Hastaneye doğru giderken ne kadar çok ağladığımı bilmiyordum bile. Gözyaşlarım sel olmuş akıyordu ve aklımda sadece onun nasıl olduğu vardı.hhastaneye vardığımız zaman hiç kimse
