Savaşı annesine ve Ela'ya emanet edip hastaneden ayrıldık. Dedesi özel uçak hazırlatmıştı. Oğuzhan, babası dede ve ben yola çıktık. Aklım hala Savaştaydı. Asu söz verdi bana en ufak bir şeyi bile hemen haber verecekti. O düşüncelerle Mardin'e vardık. Orada bizi Büyük bir insan topluluğu karşıladı. Dedenin söylediğine göre bunların hepsi aşiret üyesi ve köy halkıymış yıllardır onlar da bizi bekliyorlarmış. Büyük bir konağın önüne geldik bu Konak bize aitmiş söylediklerine göre ama ne buraları için ısındı ne de içimde bir mutluluk oldu Sadece şaşkındım milyonda bir insanın başına gelecek olay sanki benim başıma gelmişti ama şu anda tek derdim Savaşın bir an önce iyi olup gözünü açmasıydı geri kalan hiçbir şey umrumda değildi. Ne dedenin aşireti, ne de babaannem 'o bile beni kandırmıştı. Bir
