... 5 Yıl Sonra...
"Sera" dedi Burcu, arkadaşının bir adım gerisinden yürüyordu. Bulundukları hapishanenin bahçesindeydiler, ellerinde ufak valizler vardı. Bugün özgürlüğün ilk günü olacaktı, beş yıllık cehennem sonunda bitmişti.
Sera bir ruh gibiydi, orada geçirdiği her gün umutları da kalbi gibi yerle bir olmuştu. Bunca yılda ikizlerine dair hatırladığı tek şey isimleriydi. Ece ve Efe'si vardı, kim bilir neredeydiler?
Onlarsız geçen her gün, ömründen ömür almış, bir buz gibi bedeninin erime sebebi olmuştu. Doğru düzgün ağzına lokma girmemiş, onları düşünmekten gözüne uyku uğramamıştı.
Hapishanenin koca kapısı yavaşça ikisi için aralanırken Sera boşluğa bakıyordu, dışarı çıkışı hiç umurunda değildi. Hayatta kalmak için sebebi de dışarıya çıkmaya hevesi de yoktu.
"Sera" diye yineledi
