Gözlerimi açtığımda beyaz tavan ve beyaz ışıklar gözlerimi aldı. Işık huzmesi gözlerimi acıttı. “Ih” diye küçük bir inleme dudaklarımdan firar etti. Işığa alıştığımda boğazımı çok kuru hissettim. Doğrulmaya çalıştığımda acıdan tekrar inledim. Kolumdaki serumu görünce hastanede olduğumu anladım. Tarık saçı başı dağınık, gömleğinin manşetlerini koluna doğru kıvırmış ayakları sehpaya doğru uzatmış muhtemelen uyuyordu. Gördüğümdeki son kıyafetlerin içinde olup olmadığını hatırlamaya çalıştım ama hatırlayamıyordum. Ne olmuştu bana? Neden hastane odasındaydık? Küçük bir sesle Tarık’a seslendim. Neyse ki hemen gözlerini açtı. Hızlıca ve telaşla yanıma geldi. “Arsu nasılsın? Çok korkuttun beni güzelim! İyi misin? İki gündür uyuyorsun.” diyerek bildirdi. “Nasıl yani?” diye zayıf çıkan sesimle sorab
