Salon bomboştu ama sesler hâlâ duvarlardan dönüyordu. İçeride bıraktığımız kavga, suskunluk, tedirginlik… hepsi halının üzerinde bir gölge gibi duruyordu. Nefesim göğsümde sıkıştı.
“Ben biraz hava alacağım,” dedim. Sesim kendi sesime benzemiyordu.
Kapıya yürüdüm. Bahçeye çıktığımda soğuk hava yüzümü kesti. İyi geldi. Kollarımı kendime sardım; sanki dağılmamak için. Arkamdan Murat’ın adımlarını duydum.
Hep o aynı adımlar: ağır, kararlı, hiçbir şeyi aceleye getirmeyen. Ama bu kez içinde bir tereddüt vardı.
“Ece… ne oldu?” dedi.
Başımı iki yana salladım. “Bir şey yok.”
Murat sadece baktı. Israr etmedi. Ne soracağımı, ne düşündüğümü, neyin içimde bir yerde kıvrıldığını biliyormuş gibi. Hatta sanki benden gelecek soruya hazırlanıyormuş gibi.
“Tamam,” dedi sadece. Öyle bir “tamam” ki… hep
