Geceyi neredeyse hiç uyumadan geçirdim. Uyuduğum yer Mert’in odasıydı ama aklım…
aklım Murat’ın kapısının hemen iki metre yanında takılıp kalmıştı.
Her dönüp yastığı düzelttiğimde, her nefes alıp verdiğimde, sanki o sessiz, ağır, tehlikeli adam kapının diğer tarafında hâlâ nefes alıyormuş gibi hissettim.
Ben onun odasına gitmedim… o da gelmedi.
Bu bir “arada duvar var” sessizliği değildi. Bu, “arada ateş var” sessizliğiydi.
Güneş perdeyi aydınlatırken uyku denen şey benden çoktan vazgeçmişti. Boğazım kuruydu, kalbim hafif ağrıyordu.
Bir noktada kendime fısıldadım:
“Ben dün gece yanlış bir şey yapmadım… değil mi?”
Ama cevabım olmadı.
Hâlâ içimde, sesini çıkarmayan ama beni köşeye sıkıştırmış bir cümle vardı: Murat’ın eli belimdeydi. Tutup bırakmadığı o anda nefesimi çalmıştı.
Apt
