Çınar ve ben.Galib abu haytta yan yana gelmesi ve anlaşması imkansız iki insandık fakat bir şekilde nalaşmayı başarmıştık ve aslında şirin bir yolada girmiştik.Birbrimize karşı bir şeyler hissetmeye başlamıştık ki ben ona çocukluğumdan beri seviyordum ve svegim o zamandan bu zmana kadar bir gram azalamış hatta gitgite katlanarak artmıştı.
Aslında o da beni sevmeye bana şiiirler okumaya başlamıştı ki aramıza tabiri caizse kara kediler girmiş ve bizi mahvetmişlerdi.Issız sokaklarda bir başıma karanlık yollarda bir başım kimsesiz kalmıştım yanımda bana destek olan benim arkamda duran ne bir ailem ne de arkadaşlarım vardı.Arada onlara öfkeşlendiğim ve kızdığım olmuyor değildi ama bazen de onlara hak veriyordum sonuçta vbend e ölümün kıyısından dönmüştüm kzılarda çok korkmuşlardı kim olsa kork
