DİLAN
Gözlerimi açtığımda boş bir depodaydım. An son olanları doğru dürüş hatırlamıyordum bile. Ah bir dakika. En son Hakan’la konuşmuştum. Konağa geleceğini haber vermişti. Oğluma dayısı olarak hediye almıştı onu vermek istediğini söylemişti. Ama sonra evde bağırışlar yükselmişti. Yataktan kalkmak eskisi kadar kolay olmadığında oldukça geç kalmıştım. Kadir avludaydı. Elinde gaza benzer bir şey vardı. Onu yere bıraktığında etrafta ince bir siz belirmişti. Kendi yüzünde maske olduğunu görmüştüm. Ama Zelal ve kaynanamın yere düşüşlerini görünce korkuyla çığlık atmıştım. İşte Kadir beni o an beni fark etmişti. Sonrası yoktu.
Kendimi burada bulmuştum. Neredeydim acaba? “ Bakın bizim uyuyan güzelimiz uyanmış. Günaydın prenses.” Kadir’in mide bulandıran sesi depoya yayıldığında hiçbir şey yapa
