Bir anda kendimi karmaşanın tam merkezinde buldum. Etrafımda ki her şey savrulurken beni tıpkı bir hortum gibi içine çeken bu bilinmezliğe karşı koyamıyordum. İnsan hep en gücendiğinden uğruyordu ihanete. Hep en sevdiklerimizi büyük kırıklıklara uğratır bizi. Çünkü birine verdiğin değer kadar kırılırsın. Birini sevdiğin yerden yara alırsın…
Oturduğum koltuktan pencereye bakarken doğan günün ışıkları etrafı aydınlatıyordu artık. Sabah olmuştu. Ve ben öylece koltukta oturmuş olanları düşünüyordum. Yapabildiğim tek şeyde bu değil mi zaten? Düşünmek…
Ben insanları düşünürüm ama onların aklına gelmem bile. Kimse kimseye bu kadar güvenmemeliydi. Kardeşine bile… Herkes benden bir sır saklıyordu. Herkes doğruların üzerini süsleyip püsledikleri yalanlarla kaplamıştı.
Ağlamak istedim ama tüm g
