Konuşarak yemeklerimizi yemeye devam ederken etrafı izlemeye başladım. Göz göze geldiğim mavilikler denizin mavisinden bile güzel ama dalgalı bir deniz kadar hoyrattı. Kenan'ın öfkeli bakışları Mirza ile üzerimizde dolaşırken nefesimin kesildiğini hissettim.
İstanbul'da o kadar lüks restoranlar varken bugün burada mı yemek yiyeceği tutmuştu? Ben ağzımı kocaman açmış ekmeği ısırırken eski kocamı görmek zorunda mıydım? Bu nasıl bir kaderdi?
Üzerinde siyah bir takım elbise vardı, ve her zamanki gibi jilet gibiydi. Spor yaptığı için vücudu takım elbisenin içinde çok kusursuz duruyordu. Özellikle de arka tarafı...Boşandığım adamın her yerini incelediğim için kendime kızdım.
Lokmamı ısırıp ekmeği ağzımdan çekip çiğnemeye başladım. Görmüştüm bir kere onu ve selam vermemek hiç bana göre değildi
