Gözlerini açan Yoongi tereddütle bana bakıp bakışlarını benden kaçırdı ve ardından hala ısrarla çalan telefonunu yanıtladı.
"Efendim." Oturduğu yerden kalkıp terasta dolaşmaya başlayan Yoon’a çattığım kaşlarımla izliyordum.
"Sakin ol önce anlayamıyorum söylediklerini." Sırtı bana dönüktü. Yüzünü göremiyordum ve oldukça kısık bir sesle konuşuyordu fakat yine de dediklerini duyabiliyordum. "Evde değilim Ri Ah. Gelmeden önce arasaydın keşke."
Duyduğum isimle dizlerimin üzerindeki ellerimi yumruk yapıp tüm gücümle sıktım. O süpürgeli cadının şu an beyin olmayan kafasını ve ses tellerini koparmak istiyordum!
Bir süre karşı tarafı yani gördüğüm ilk yerde öldüreceğim süpürgeli cadıyı dinleyen Yoon bıkkın bir nefes verdi. "Tamam ağlama. Terastayım bekle, aşağıya geliyorum."
Şu an öfkeden çene
