Elimi nereye koyacağımı bilemiyorum. Ona bakamadığım için cama yapıştım resmen. Mutlu olmam gereken yerde işkence çekiyor gibiydim.
Oysa sabah her şey çok heyecanlı başlamıştı. Ben kendime 'yapabilirsin' diyerek güç vermiştim. Akşamdan hazırladığım malzemeleri piknik sepetine koymuştum. Üstüme piknige gideceğiz diye rahat bir şeyler giymiştim. Kapıdan çıkana kadar gerçekten iyiydim. İşte ne olduysa o kapıdan çıkınca oldu.
Buğra karşımda spor tarzı giyinmiş beni bekliyordu. O kadar güzel gözüküyordu ki resmen donup kaldım. Adım atmayı bile unuttum diyebilirim.
Beni fark edince hızla yanıma geldi. Bakışlarımı fark etmesin diye gözlerimi kaçırdım. Elimde ki sepeti alıp"Günaydın.."dedi. Neşeli sesi kulağıma geldiğinde içim ısınmıştı. Yapabilirsin Hazan, yapabilirsin.... Evet kalbin bilmed
