Ağlamaktan kendimi durduramıyordum. Zor nefes alıyordum, o kadar çok korkmuştum ki. Evden nasıl çıktığımı bile bilmiyorum.
"Tamam, küçüğüm sakin ol. Sadece karşı karşıya gelen arabalar kaza yaptı. Bana bak ben iyiyim." içimde olan korkuyu tabi ki de anlamazdı. Çünkü o an aklımdan geçen kötü düşünceler benimdi. Demir gözümden akan yaşları sildi. Kendime hakim olmakta güçlük çekiyordum. Demir sıkı sıkı sarıldı. Evet ona hiçbir şey olmamıştı. Karşıdan gelen arabalar birbirine çarpmıştı. Demir ani fren yapıp durmayı sağlamıştı.
"Çok korktum. Seni kaybettim sandım. Nasıl kalbim acıdı biliyor musun?" Demir omuzlarımdan tutup beni kendinden ayırdı. Çenemi tutup başımı kaldırdı. Yüzüne baktım, o güzel gözlerinin canlı canlı olması kalbime soğuk sular serpiyordu. Elimi göğsünün üzerine koydum,
