Gözlerimi açtım ve dolu gözlerle ona baktım.Sadece beş dakikalık bir hayal yüreğimi yeniden yaşatmaya yetmişti ama yapmazdım.Derin bir nefes aldım.
Benim en sevdiğim şair Abdurrahim Karakocdur.
Şaşkınca bana baktı.Gozumden bir damla yaş aktı.Ona doğru bir kaç adım attım.Aramzida az bir mesafe kala durdum.
Abdurrahim Karakoça bir gün yeniden Mihribani görmek istermisin diye sormuşlar?
Sustum.Gzolerim gzolerinde asılı kaldı.
O ne demiş?
Gözlerimi sıkıca yumdum.İstemiyordum o bana bir adim gelmişken ondan uzaklaşmak istemiyordum.Ama babam vardı.Babam,beni kızı yerine koymayan babam.
Bilmiyorum, görmek de istemiyorum. Değişmiştir şimdi. Ben onun nazarında değiştim, o benim nazarımda değişti.
Sustum.Devam edecek gücü bulamadım kendimde.
Bu kadar mı?
Başımı olusmuzca salladım.Aci dolu
