Hastane odasında tatlı bir telaş vardı.
Nare, yorgun ama huzurlu bir şekilde yatağında yatıyor gözlerini bir an olsun yeni doğan bebeğinden ayıramıyordu.
Ela gözleri hemen yanı başındaki sepetin içinde yatan oğlunda gezinip onun minikliği karşısında hissettiği duygusallıkla titreşirken Devran’ında ondan pek farkı yoktu.
Her zamanki sakin tavrıyla ama kendisinin farkında olmadığı koyu renk gözlerinde gezinen heyecanlı parıltılarla izliyordu bebeklerinin minik ellerini.
Asla aklının almayacağı hayranlıkla “Nasıl bu kadar küçük olabilir?” diye sordu, Nare gülümseyerek, “Daha büyük olsaydı karnım nasıl görünürdü tahmin edemiyorum.” dedi.
Devran yatan karısına baktı, o koca karnından eser yoktu. Saatler önce içinde taşıdığı can artık ikisinin kollarında büyüyecekti ama hala minicik olması
