"Çok çizmişim..."
Vücudundaki izlere tek tek baktığımda canım acımıştı. Saat sabahın beşiydi. Biz iki saatin sonunda durmuştuk. Arven kendini hemen yanıma atmış, gözlerini yummuştu. Bense kafam çatladığı için bir türlü uyuyamamıştım. Kırk dakika boyunca Arven'i izlemiştim.
İlk girdiği esnada yaptığım izler yüzümün buruşmasına neden oldu. Hayatımda ilk defa bu kadar güzel bir tuvala bu denli zarar vermiştim. Ve evet, ben yapmıştım bunu.
Yerimde biraz daha doğruldum. Yüz üstü yatan Arven'in sırtına dudaklarımı bastırdım. Çizdiğim her ize tek tek dudaklarımı bastırmaya başladım. Az sonra kalkacaktım bu yataktan. Çıkacaktım bu evden. Uyuyacaktım ve yüksek ihtimalle uyandığımda hatırlamayacaktım. Hayatımda ilk defa sarhoş olmuştum. Kesinlikle hatırlamayacaktım.
İyi ki de hatırlamayacaktım.
