Edis'e cevap verdim mutsuzca; "Çağla biraz daha iyi, merak etme... Yasemin Hoca dinlenmesi için evine gönderdi, yarın bu okulda okumaya başlayacak. Yarın onunla konuşur kendisine de sorarsın. Hem için rahat eder." Kendimi toparlayıp tavrımı düzeltmeye çalışsamda sesim kırgın çıkıyordu, elimde değildi.
Ne sanıyorum ki zaten? Edis'in bana karşı bişeyler hissetmesini mi? İm-kan-sız-dı!
Belliydi işte cevap alma çabası onun içindi. Merakla bana onu soruyordu . Birde kıza kendi elleriyle kazağını giydirdi.
Lanet demeyecektim. Haketmiyorlardı. Sevmek işi zaten başlı başına akıl dışıydı.
Konuşurken ona dönmedim, pencereden dışarıyı izlemeye devam ettim. Yağmur yağıyordu. Edis bana bakarken tutamadığım yasımı bulutlar, içime içime akan göz yaşlarımı, yağmur üstlenmiş gibiydi. Camdan aşağı do
