Derin bir nefes aldım, yavaşça verdim. Gergindim çünkü ne yazacağıma hâlen karar verdiğim söylenemezdi. Olanları anlatacak kimse bulamayınca anneme anlatmıştım ve o bana küçükken Kerem'le çok iyi anlaştığımı, onun bana çok iyi davrandığını ve hep benim iyiliğimi düşündüğünü anlattı. Mahalledeki herkes biz küçükken onun bana aşık olduğunu biliyormuş, ben hariç herkes demek daha doğru olur sanırım çünkü ben küçükken bile hiçbir şeyin farkında değilmişim.
Birinin beni beğeniyor olması, hoşlanması, sevmesi, aşık olması tabii ki de çok güzel şeyler ama insan ister istemez çekinip korkuyor. Onu kırdığımın ve ağır konuştuğumun farkında olarak ona bir şeyler yazacak olmak daha da geriyor. Sakinleşmeliyim. Alt tarafı bir mesaj atacağım, sonra onu bir daha görmek zorunda bile olmayacağım. Bunun far
