Üniversite sınav sonucum posta memurunun elinde bana uzatıldığında hayatımın düzene gireceği düşüncesini taşımıyordum. Ömür tüketmek gibiydi benimkisi... Yarını belli olmayan her meçhulün yaşadığı gibi. Yine İstanbul'da yine iyi bir üniversitede öğretmenlik okuyacaktım. İsmail Abinin gözlerindeki gururu okudum apaçık. Asiye Abla ince ince göz yaşı döktü sevinçten. Onlara göre hayatım kurtulmuştu. Uzun zaman sonra bir tebessüm hali yerleşmişti bana da. En çok da çocuklara hizmet edecek bir mesleğimin olacak olması mutlu etmişti beni.
Üniversiteyi tastamam dört senede tamamlamıştım. Atölyede çalışarak elbette... Öyle bir işim olmasa nasıl okurdum bilmem ama hayatıma dair bir şeyleri tek başıma başarmış olmak benim için onur duyulacak bir şeydi. Yapamadığım zamanlardan utanmak için de başka
