Ölüm arefesindeki bir adamın son isteğine tıkadım kulaklarımı. Gidecek, onu şad edecek, vicdanını iyileştirecek değildim. Yaşadığı şu ağrılı günler beni üzse de çok daha ağrılı zamanlarım olduğunu hatırlattım kendime. Belki ölüme giden bir ağrı değildi ama yaşamanın çok daha zor geldiğini bilirim. Belki yıllar sonra bir gün yeniden yolum düştüğünde mezarına çiçekler bırakmaya giderim diye düşündüm. Biraz sızladı kalbim ama yine de bununla yaşamaya devam ettim. Tam üç ay sonra posta kutumda yeni bir mektup vardı. Ölüm haberinin geldiğini düşünerek açtığım zarfın içindeki kelamları daha okumadan ağlamama engel olamadım. Son isteğine razı gelmeyişim ölüm haberine de üzülmeyeceğim anlamına gelmiyordu. Üzülecek, bu matemi mazimdeki diğerlerinin yanına ekleyecektim.
"Sevgili Ayşen,
Ah, sen ne
