Berivan'dan
Trabzona gelmiştik. Gördüğüm kadarıyla güzel bir şehirdi Trabzon. Hele havası muazzamdı. Bu güzelliklerin arasında yaşamak isterdim. Polat bir evin önünde durmuştu. Araba durur durmaz bir kadın koşarak Polata sarılmıştı. Bu manzarayı gülümseyerek ve de içimde oluşan bir buruklukla izlemiştim. Hani demiştim ya sizlere Trabzonun manzarası güzel diye, yanılmışım. Şuanda bir annenin evladına sevgiyle sarılmasından daha güzel bir manzara olamazdı. O an keşke dedim içimden keşke benim de annem yaşasaydı. Sahipsiz olmazdım o zaman. Babam bana kötü davranmazdı. Hatta belki beni Mirza'dan bile korurdu kim bilir. Ben hayatta en çok kimsesizliğime ağlamıştım. Sana sahip çıkacak biri yoksa akbabalar üşüşürdü insanın başına. Sonrası malum, dert tasa bitmezdi.
Anne oğulun sarılması bitmiş
