Erkek, aralık kapıdan sessizce içeriye süzülüyor. Kadının beline dolanıyor ve onu kendine çekip, sık sıkı sarılıyor ona. Kadın, donup kalıyor bir an çünkü, hayatında ilk defa böyle özlenildiğini yaşıyor ve buna inanamıyor. Erkek, dudaklarını kadının boynunda dinlendirir gibi dolaştırıyor bir süre ve kadının kulağına fısıldamaya başlıyor: ''Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı, felekler yandı ahımdan muradım şemi yanmaz mı?'' Kadın, daha bir garip hissediyor kendini ve sabit kalıp, ondan bir açıklama bekliyor gibi. Erkek, büyük bir işi başarmış gibi geri çekilip konuşuyor:
-''Senin için şiir bile ezberledim.''
-''İnanamıyorum sana!'' diyen kadının şaşkınlıktan ağzı açık. Kendini seven, özleyen ve kendisine şiir söyleyen bir erkek var karşısında. Bir an sinirleri iyice geriliyor; b
