Welat Ağa'nın anlatımıyla:))
Sabır, sabır... Bir yere kadardı! Şu an gözüm karardı. Sabah olmasından dolayı zaten istekliydim, bir de Hilal’im beni kabul etmişti.
“Ulan benim Kobra’yı unutmuş... O zaman kendini hatırlatsın,” deyip dudaklarına yapıştım. Bu sefer bırakmaya hiç niyetim yoktu. Ta ki kapının çalmasına kadar...
“Baba! Hilal abla! Hadi kalkın, bana sağdıç elbisesi alacağız!” diyen Miran’ın sesiyle “Offff!” dedim.
Kafamı kapıya doğru çevirip, “Sen in oğlum, geliyoruz birazdan,” dedim. Ama Miran sanki inadına yapar gibi:
“Kapıda bekliyorum,” dedi.
Hilal, “Welat Ağa’m, çocuk bekliyor,” dedi. Sinirle dudağımı ısırıp kafamı sağa sola salladım. Ardından, “Ulan ben şansımı sikeyim,” diye söylenerek yataktan kalktım. Hilal koşarak dolabın önüne geçip kıyafetlerini giymeye başladı.
