"Ben geldim" duyduğum sesle yerimde mıh gibi çakılıp kalmışken yavaşça arkamı dönüp baktığımda bile tam karşımdaydı.
Miran koşarak Hilal’e sarılırken,
“Annem!” diyordu.
Hilal de Miran’a sıkıca sarılıp,
“Geldim oğlum, sizi hiç yalnız bırakır mıyım?” dedi.
Hilal, Miran’a sarılmayı bırakıp yavaşça bana yaklaştığında ne ona bir adım atabildim ne de bir adım geri gidebildim. Hilal önüme kadar yürüyüp gözlerimin içine baktı, bir anda kollarını belime dolayıp başını göğsüme yasladı.
“Seni seviyorum.” dediğinde,
“Yanlış mı duyuyorum?” diyerek Hilal’i kendimden hafifçe uzaklaştırıp yüzüne baktım.
“Seni seviyorum Welat. Seni ve oğlumuzu asla bırakmam.” dedi.
Duyduğum sözün anlamını ancak idrak edebildiğimde Hilal’i göğsüme yaslayıp sıkıca sarıldım. Ben bu kadına kızgındım, öfkeliydim değil
