Gülce'nin ağzından...
Eve geldiğimde ailem ilk olarak afallamış sonra ise çok mutlu olmuşlardı.
Orada ailemden , mahallemden uzak yapamadığım için okul kaydımı eski okuluma aldırmıştım.
Şuan odamda camdan dışarıyı izliyordum. Her şey bıraktığım gibiydi , bir şey değişmemişti.
Rüzgarla ağacın dalları uçuşuyordu. Sokağı aydınlatan sokak lambaları sanki yalnızlığın birer sembolüydü.
Gözlerim ağacın yanına daldığında onu gördüm.
Gözlerim her şeyden uzaklaşmış sadece onunla ilgileniyordu.
Bir şey değişmemiş gibiydi. Hala gözleri okyanus gibiydi. Saçları hafifçe uzamıştı. Sakalları hala aynı kısalıktaydı.
Gözlerini kırpmadan beni izliyordu. Bu bana ıssız bir yerdeymişim hissi uyandırıyordu.
Öyle bakıyordu ki ben bu dünyada tekmişim gibi , öyle bakıyordu ki sadece bakışlarının sesi
