Günlerden cuma mevsimlerden kış ayıydı. Doğum günümün üzerinden uzun zaman geçmemişti.
Bugünü kendime ayırmak ve zamanın geçmediği bi gün varmışcasına onu yaşamak istiyordum.
Üzerime siyah bir elbise geçirmiştim. Makyaj yapma gereği görmemiş bir kırmızı ruj ile işimi bitirmiştim. Kar yağdığından dolayı ayaklarıma siyah vir postal giymeyi tercih etmiş üstüme ise deri mont giymeyi tercih etmiştim.
Hazırlandıktan sonra anneme haber vermiş evden çıkmıştım. Otobüs durağına ilerledim ve otobüs beklemeye başladım.
Hava o kadar soğuktu ki bedenim buz kesmiş , ellerim kaskatı kesildi.
Titriyordum.
Otobüsü beklerken bir araba önümde durdu.
"Gülce." diye seslenen kişi sesine şiirler yazılacak adamdı.
Kenan...
Kafasını hafif camın oraya getirmiş bana bakıyordu.
"Efendim Kenan abi." diye ti
