Bazen kelimeler tükenir , yollar biter , rengarenk olan hayat birden karanlık bir geceye bürünürdü.
Çaresizlik öyle bir kelimeydi ki yanlızlığımızı , tükenmişliğimizi , anlamsızlaştığımızı ortaya döker hayattan alıkoyardı bizi.
Çaresizdim.
Bir arabanın arka koltuğunda sallanarak nereye gittiğimi bilmediğim karanlık bir gecenin içinde mahsur kalmıştım.
Gözlerimden inen yaşlar yanaklarımda duruyordu.
Sanki gözyaşlarım ruhumun bir parçasıydı ve yanaklarımda mezarını kazıyordu.
Ağzım bir bantla sarılmış , ellerim bir iple bağlanmıştı.
Kımıldayamıyordum.
Geçmişim geliyordu gözlerimin önüne , yaşadığım en güzel anlar beliriyordu zihnimde.
O anlar olmasa nefes alamazmışım gibi hissediyorum.
Bana nefes aldıran şeyin o anların olduğunu biliyorum , hissediyorum.
Bu hep böyle olmuştu
