Yemekten sonra anne ve babasına akşam kahvelerini yapmış, ardından Kenan'la birlikte bahçeye çıkmıştı Ece. Etraflarında hafifçe esen rüzgar, bedenlerindeki sıcaklığı gidermekten çok uzaktı ama rüzgarın varlığını hissetmek yine de hoşuna gidiyordu. Bu akşam hava sahiden de çok güzeldi.
“Şirkette işler nasıl?” diye sordu gülümseyerek. Babasının göremeyeceğini bildiği için rahat bir şekilde Kenan'a sarılmış, başını da adamın göğsüne yaslamıştı. Adama sarılma fırsatını çok sık elde edemiyordu çünkü babası bir şekilde yan yana geldikleri an aralarına giriyor, gerekirse ortalığı ayağa kaldırarak Kenan’ın ondan kaçmasına sebep oluyordu. Sadece bazı günlerde annesi adama çok kızıp da yanlarına gelmesini yasakladığında baş başa kalabiliyorlardı. Ece de bu yüzden bu anın tadını çıkarmaya çalışıyord
