Niğde’deki üçüncü günümüz… Sabah uyandığımda henüz her şey bana biraz yabancı geliyordu. Burası yeni evimizdi ama Adana’daki o alıştığım hayatımı bir parça özlemiyor değildim. Yurdun camından baktığımda, Niğde'nin serin havası yüzüme vurdu. Can’la burada olmak, her şeyi daha katlanılabilir kılıyordu elbette. Ama yine de içimde bir boşluk vardı; ailemi özlüyordum, annemin sıcak kahvaltısını, babamın sabah gazetesi eşliğinde yaptığı sohbetleri... Onlardan uzakta olmak zor ama Can'ın yanımda olması beni rahatlatıyor. Bu, alışma süreci; zamanla burayı da kendi evim gibi hissedeceğimi biliyordum.
Okula gitmek için hazırlandım. Bugün Zeynep’le birlikte çalışacaktık. Zeynep, tanıştığım ilk arkadaşım olmuştu. O kadar enerjik ve sıcakkanlıydı ki, Niğde'deki yeni hayatımda bana kendimi daha rahat
