Nevşehir’deki gezimizden sonra Niğde’ye döner dönmez soluğu yurtta aldık.O kadar eğlenmiştik ki hepimiz yorgun ama mutlu bir şekilde Zeyneple odamıza varır varmaz uyuyakaldık.Sabah olduğunda hazırlanıp aşağı indik, Can beni almak için erkenden kapıya geldi.Gözlerinde hala uykusuzluğun izleri vardı ama o tatlı gülümsemesi her zamanki gibi yerindeydi.Üniversite kampüsüne vardığımızda birçok yeni yüzle karşılaştık.Etrafta kalabalık bir öğrenci grubu vardı ve herkes heyecanlı bir şekilde kendi arkadaş grubuyla sohbet ediyordu.Yanımıza Zeynep ve Mert de katıldı.Hep birlikte ilk dersimize gitmek için yürümeye başladık.Ancak kampüste yürürken Can’ın yüz ifadesinin değişmeye başladığını fark ettim.Gözleri çevremizdeki birkaç çocuğa dikilmişti.Ben de bir an için dönüp bakınca göz ucuyla bana bakan
