Ertesi gün, dünkü partide yaşananlar hâlâ aklımdaydı. Sabah Zeynep’le kahvaltıya indiğimizde o kızların bakışlarını üzerimizde hissetmek zor olmadı. Özellikle en çok laf atan kız, yanındaki grupla birlikte oturmuş, yüksek sesle kahkahalar atarak sürekli bizim tarafımıza bakıyordu. İçimde hâlâ birikmiş bir öfke vardı ama kendimi sakin tutmaya çalışıyordum. Zeynep, "Bunları görmezden gelmek zorundayız Eylül, dün olanlar yetmedi mi?" dese de yüz ifadesinden onun da sinirli olduğunu anlayabiliyordum.
Kahvaltıdan sonra odalarımıza çıktık ve bu konuyu daha fazla uzatmamaya karar verdik. Ancak öğleden sonra yurttaki ortak alanda Zeynep’le oturup ders çalışırken o kızlar yine karşımıza çıktı. Alaycı bir şekilde birbirlerine bakıp yüksek sesle konuşarak bizimle dalga geçmeye çalışıyorlardı. Zeynep
