Niğde’de üniversiteye başlamamızın üzerinden bir süre geçmişti. Can’la birlikte bir hafta tatil için Adana’ya dönmeye karar verdik. Üniversite hayatına adapte olmaya çalışırken, ailelerimizi çok özlediğimizi fark etmiştik. Adana yolculuğunun heyecanı içindeydim. Bavullarımızı hazırladıktan sonra otobüs terminaline gidip, Adana’ya giden ilk otobüse bindik. Yolculuk boyunca Can’la sürekli sohbet ettik; okuldaki derslerden, yeni arkadaşlarımızdan, gelecekle ilgili hayallerimizden bahsettik. Can bana baktı, elimi tutup “Seni çok özlemişlerdir, eminim” dedi. İçim burkuldu, çünkü ben de ailemi çok özlemiştim.
Adana’ya vardığımızda, terminalde bizi bekleyen ailelerimizi görünce içimde garip bir huzur hissettim. Annem ve babam, bana sımsıkı sarıldılar. Annemin gözleri dolmuştu; belli ki ben yokke
