Adana’ya döndüğümde içimde tatlı bir heyecan vardı. Uzun bir aradan sonra ailemi görmek, onlarla vakit geçirmek bana o kadar iyi gelecekti ki! Sınavlardan çıkmış olmanın verdiği hafiflik de cabasıydı. Annem ve babam beni güler yüzle karşıladılar; annem Fethiye’nin o sımsıcak sarılması, babam Ümit’in sakin ve güven veren bakışları, içimdeki bütün özlemi silip süpürdü.
İlk akşam eve vardığımda annem harika bir sofra kurmuştu; nefis yemek kokuları her yere yayılmıştı. İlk akşam yemeğimizi evde yiyip bol bol sohbet ettik. Sınav dönemindeki stresimden, yaşadığım yoğunluktan bahsettim. Annem gözlerimin içine sevgiyle bakarak "Artık bitti, şimdi dinlenme zamanı," dedi. Babam da her zamanki gibi sakin bir tavırla "Bundan sonra hayatınızın en güzel yıllarını yaşayacaksınız," diyerek moral verdi.
