Aradan günler geçmişti.
Okula başlama zamanı gelmişti ama uzun bir süredir bana tek bir mesaj bile gelmiyordu. O geceki sözlerinden sonra… o bakışlardan, o imalardan sonra… Berzan’a sormaya cesaret edemiyordum.
Ya oysa? Ya iki yıldır bana yazan, adımlarımı izleyen, nefesimi bile takip eden kişi Berzan’sa? Ya Ferhat’a yapılanları da o yaptırmışsa?
Bu ihtimal neden içimi bu kadar garip bir yere sıkıştırıyordu, ben de bilmiyordum. Ne düşünmem gerektiğini çözemiyordum. Kızmalı mıydım? Rahatlamalı mıydım? Yoksa korkmalı mıydım?
Tek bildiğim şey şuydu: Berzan değişmişti.
Eskiden eve geç gelen, bazen hiç uğramayan adam artık düzenli olarak işten eve geliyordu. Ve daha da tuhafı… eskiden benimle tek kelime etmeyen Berzan, yavaş yavaş konuşmaya başlamıştı. Çok değil… ama yeterince.
O sabah er
