Zaman acımasız hızda akar, bazen de tatlı bir yavaşlıkla. Elif için son birkaç hafta ikisinin arasındaydı - hem çok hızlı geçmişti hem de her anı tadılacak kadar yavaştı. Evlilik hayatı düşündüğünden farklıydı, hem daha zordu hem de çok daha güzeldi. Çünkü artık sadece Yusuf’un evinde kalan biri değildi, artık o evin gerçek sahibesiydi, o evin kadınıydı. Ve bu farkı her gün, her saat, her dakika hissediyordu.
Sabahları artık farklıydı. Elif artık Yusuf’tan önce kalkıyordu, mutfağa gidiyordu, kahvaltı hazırlıyordu. İlk günler zordu - yumurtayı kırıyor, ekmekleri yakıyordu. Ama Ayşe teyze öğretmişti, Meryem yardım etmişti, ve artık Elif güzel kahvaltılar yapabiliyordu. Yumurta, peynir, zeytin, domates, taze ekmek, sıcak çay. Yusuf her sabah sofrayı görünce gülümsüyordu, “Ellerine sağlık” d
