Defne, kafasının içinde dolaşıp duran kara bulutları dağıtmak istiyordu. Günlerdir birikmiş olan stres artık yalnızca zihnini değil, bedenini de esir almıştı. Midesine giren sancılar, zaman zaman baş dönmeleriyle birleşiyor, ayakta durmakta bile zorlandığı anlar oluyordu. Bazen hiçbir şey yapmasa bile içi içini kemiriyor, gözleri farkında olmadan boşluğa takılıp kalıyordu. Bu yüzden bir süre işe ara vermeye, rapor alıp evde dinlenmeye karar verdi. Belki biraz durmak, biraz kendini toparlamak iyi gelirdi.
Annesi, Defne’nin bu sessiz çöküşünü fark etmişti. Kızının içine attığı her şey, bakışlarına sinmişti. Solgun yüzü, düşen omuzları, aniden dalıp gitmeleri… Annesinin gözünden kaçmıyordu. İçten içe çok üzülüyordu ama belli etmiyordu. Güçlü görünmeye çalışıyor, Defne’nin yanında dimdik durm
