Kahvelerini bekleyerek geçirdikleri sessizlik içinde, Mahir gözlerini elinde olmadan Zeynep’in üzerine dikmişti. Gerginliği öyle ortadaydı ki aralarındaki boşluğa dokunsa parmaklarına değecekmiş gibiydi. Ne yapması ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.
Zeynep ona karşı hassas ve alıngandı. Bunun sebebi belli ki güvensizliğiydi ve bu, Mahir’in elini kolunu bağlayan yegâne şeydi. Güven birine öylece verebileceğiniz bir his değildi. Sabır gerektirirdi, çaba elzemdi lakin esas önemli olan Zeynep’in kalbinde bu hissin oluşmasıydı. Ne kadar dürüst ve gerçek olduğunu anlayabilirse bir şekilde ona güveneceğini umuyordu. Ancak bunun için zamana ihtiyacı vardı.
Bu yüzden sakince bekledi. Onu zorlamak ya da yormak istemiyordu. Konuşmak isteyene kadar beklerdi. Konuşmak istemezse dahi beklerdi. Arala
