Uyandığında kendini berbat hissediyordu.
Uyumuştu, buna uyumak denirse tabii... Duvarlara bakarak dönüp durduğu saatlerden sonra sabaha doğru sızmıştı. Gözleri uykuya direndiği kadar gün ışığına da direniyordu. Ama kalkması lazımdı. Bugün dört saat özel dersi vardı. Aklını başına toplamalı, hazırlanmalı ve gitmeliydi.
Kalkıp hızlı bir duş aldı. Su da yorgunluğuna derman olmamıştı ama pes edemezdi. Belki acı bir kahve, tam da hak ettiği şekilde tatsız olanından bir tane, onu kendine getirirdi.
Mutfağa girip bir muhabbet kuşu gibi güne cıvıl cıvıl başlayan ablasına, ona bakmadan söylediği her şeyi dikkatle dinleyen arkadaşına, ablasına eşlik eden babasına ve gazete okuyan annesine baktı. İç çekti. Yutkundu. Soluklandı. Zeynep de burada olmalıydı. Mahir’in ona tam burada, hayatının bu kısm
