Yanımdaki sehpadan destek alıp ayağa kalktığımda hala kesik kesik nefes alıyordum. Peşinden gitsem bile yetişemezdim, yine de tüm gücümü toplayıp hızlı adımlarla çıktım odadan. Basamakları birer ikişer inip dışarı çıktığımda kendi etrafımda dönüp çevreyi taradım.
Gittiği yönü bulamıyordum. Hoş bulsam dahi elimden bir şey gelmeyecekti. En azından takip edebilir, kim olduğunu öğrenebilirim diye düşünmüştüm ama bu da olmadı.
Meydana doğru gidiyor olsa onu görebilirdim. Fakat kuş olup uçmadıysa meydana gitmediği belliydi. İzini ormanda kaybettirebilirdi, bu yüzden ormanın içine daldım. Bir yandan gözlerimle etrafı tararken bir yandan da kocaman bir taş arıyordum. Onu tekrar görme ihtimalinde kafasına geçirecektim. En azından beni öldüremeyeceğini artık biliyordum.
Ellerimi belime yerleşti
