“Zulüm köylerden başlar, saraya kadar tırmanır; eğer biri konuşmazsa.”-Laçin
~Laçin~
Saraylar bazen altınla değil, sessizlikle kaplanır. Lumar Sarayı da o sabah altın işlemeli perdelerini güneşe aralamış, ama içindeki gölgeleri dağıtamamıştı. Taş duvarlarında yankılanan ayak sesleri, saygı kadar korkunun da izlerini taşıyordu. O sesler yaklaştıkça, hizmetkârlar daha dik yürür, daha eğik selam verir olmuşlardı. Çünkü sarayda bir kadın vardı ki, ona kusur etmek —nezaketsiz bir bakışla dahi— ölümle eş tutulurdu.
Begüm Sultan, o sabah erken kalkmıştı. İnci işlemeli tül duvağını başına geçirmiş, siyah ipek kaftanını sırtına almıştı. Gözleri yorgundu ama başı dikti. Lumar’a geldiği ilk günden beri bu duruşundan taviz vermemişti. Babası ŞehinşahDerbet, beş yıl önce bu topraklara ateş gibi inmi
