-Laçin-
“Bazı geceler, karanlık sadece gökyüzünde değil, insanların kalplerinde de çöker.”
Lumar’ın nemli, tuz kokulu sokakları üzerinde ince bir sis gibi çökmüş akşam ışığı, şehrin taş duvarlarına altın bir parıltı serpiyordu. Laçin, adımlarını hızlı ama sessiz tutarak Begüm Sultan’ın bulunduğu dairenin kapısına yöneldi. Omzunda, ince bir şal gibi görünse de içi evraklarla dolu olan yıpranmış çantasını taşıyordu. Bu evraklar, kurtarılmayı bekleyen kadınların isimleri, hikâyeleri ve gidebilecekleri güvenli yerlerin listeleriydi.
Bir zamanlar Artık Bey’in hizmetçi kızıyken dağlara kaçıp özgürlüğünü kazanmışken, şimdi Lumar sarayının gölgelerinde dolaşan bir kurtarıcıya dönüşmüştü. Özgürlüğünü çoktan feda etmişti; siyah incinin davası uğruna… Kadınların zincirlerini kırmak, onları kocalar
