“Bazen biri kaybolurken biri kanar… ve iki hikâye aynı anda yanmaya başlar.”
***
Akşamın erken saatlerinde saray, her zamanki ihtişamıyla değil, sessizliğiyle konuşuyordu. Gümüş kandiller titrek ışıklar yayarken, bahçelerden gelen kuş sesleri bile tedirgin bir uğultuya dönüşmüştü. Sarayın duvarları, içine sığmayan bir telaşı zorla tutuyordu.
Öyke Sultan, Ayda’nın odasına adımını attığında zaman durdu sanki. Perdeler yerinde, kuş kafesi açıktı. Fakat odada bir boşluk vardı; derin, tarifsiz bir eksiklik… Ve Ayda yoktu.
“Ayda?” diye seslendi bir kez. Cevap alamayınca hemen kapıya yöneldi.
“Cariyeler! Nerede Ayda?” diye bağırdı, sesi mermer koridorlarda yankılandı. Önce yakın odalardakiler geldi, sonra uzak odalardan koşarak yetişenler. Hepsi başını öne eğmiş, gözlerinde büyüyen bir
