Zeynep elindeki kahveyle, pencerenin önünde dışarıyı seyrediyordu. Böyle havalarda her zaman hüzünlenirdi. Dışarıda kapalı bir hava vardı. Gri bulutlar gökyüzünü sarmıştı. Fakat ufak bir güneş ışığı bulutların arasından yolunu bulmuş, olanca parlaklığıyla kendini gösteriyordu.
Zeynep düşüncelerinin hissettirdikleriyle buruk bir şekilde gülümsedi. Üzerindeki krem rengi hırkasının kolunu tek avucu içinde sıkıştırırken, kahvesini diğer avucunda daha bir sıkı tutup omzunu pencere kenarına yasladı.
Bu havaları kendi hayatına benzetiyordu artık orta yaşlarında olan kadın. Hayatı uzun süre tıpkı bu gri bulutlar gibi kapamıştı mutluluğun, huzurun önünü. Kendisine ulaşmasına engel olmuştu tüm bu duyguların. Sonra bir gün tıpkı bu güneş ışığı gibi ele almıştı kontrolü Zeynep. Bir müddet daha hükmü
