#Ceylin
Dün gecenin vahşeti gözümün önünden bir an bile gitmiyordu. Abim ilk defa benim yüzümden dayak yiyordu. Hem de öldürürcesine. Yere düştüğünde, vücudundan yükselen o ağır inilti, kulaklarımda yankılanıp duruyordu. Herkesin gözleri üzerimizdeydi, ama kimse bir şey yapmıyordu.
O an donup kalmıştım. Bağırmak istedim, ama sesim çıkmadı. Onun yere yığılışını, yüzündeki acıyı izlemekten başka elimden hiçbir şey gelmemişti. Bacaklarım taş kesilmişti sanki. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu, ama hareket edemiyordum.
“Benim yüzümden!”
Burnumu çekip anneme baktım.
“Nasıl kurtulacağız!?”
Hıçkırığım dudaklarımdan firar ederken, sesimi bile duymasından korkuyordum. Başımı annemin koluna eğip gözlerimi kapattım. Canavar’ın sözleri kulağımda yankılanıp dururken, ondan asla kurtulamay
