İZ;
Ölüm olmadan ölmek. Ruhun kendini kaybetmesi. Sahi şu an yaşadığım neydi? Göğüslerimin tamamen açık olması bile utandırmıyordu. Ya da karşılarında iç çamaşırımla kalmam hiç umurumda değildi. Sanki içimde bir şey ölmüştü. Titriyordum. O adamın dudaklarının dokunduğu her yer yanıyordu. Ölüyordum ama dumanım da kanımda içime içime işliyordu.
Bir kadının hayatı bu kadardı. İzni rızası olmaması bu kadardı. Parmaklarımı oynatmaya çalıştım beceremedim. İçime dokunan bir başka şey Deniz'di. Ağlıyordu.
Gözümde öyle bir yeri vardı ki o ağladıkça ben kendimi kaybediyordum. Sevdiğim adamın perişan hali beni daha da yaralıyordu. Ama en acısı perişanlığının sebebi bendim. Üzerimde arsızca dolanan dudaklar ve utanmadan beni elleyen o ellerdi.
Gözümden akan yaşları yanaklarımda hissettim. Dudaklar
