Araba yavaşça Kandemir Konağı’nın önünde durdu.
Helin kapıya bakarken biraz tedirgindi. Baran bunu fark etti.
“İstersen kapıya kadar gelirim,” dedi.
Helin hemen başını salladı.
“Yok… gerek yok. Babam görürse kızar.”
Baran başını salladı.
“Tamam.”
Helin arabadan inerken Baran ona seslendi:
“Helin.”
Helin dönüp baktı.
Baran kısa bir an durdu, sonra yumuşak bir sesle konuştu:
“Bir şey olursa bana yaz.”
Helin elindeki küçük telefon kutusuna baktı.
“Yazarım… Baran.”
Baran hafifçe gülümsedi.
Helin sonra hızla konağın kapısından içeri girdi.
Kimseye görünmeden merdivenleri çıktı ve odasına gitti. Kapıyı kapattıktan sonra derin bir nefes aldı.
Elindeki kutuyu yavaşça açtı.
İçinden yeni telefonu çıkardı.
Sonra çekmecesini açtı ve telefonu dikkatlice içine sakladı.
“Kimse görmeme
