Final Bölümü: Sonsuzluğun Külleri
Zaman, içimde bir yara gibi akmaya devam ediyordu. Ne zaman gözlerimi kapatsam, geçmişin anıları birer birer soluyor, geriye yalnızca dipsiz bir boşluk kalıyordu. Karan’a dair hatırladığım her şey, bir gölge gibi kayboluyordu. O, bir zamanlar ışığımdı. Bana kim olduğumu hatırlatan tek şeydi. Ama şimdi, yalnızca sessiz bir yankı, silinmiş bir anı olarak kalmıştı.
Ve ben, artık geri dönüşü olmayan bir yerdeydim.
Burası, her şeyin sona erdiği yerdi. Çıkışın bir daha asla bulunamayacağı, anıların duvarlara kazınıp zamanla silindiği bir yer. Adını bile hatırlamıyordum. Bildiğim tek şey, burada yalnız olduğumdu.
Karan’ın kaybolduğunu düşünüyordum. Ama o sadece kaybolmamıştı, varlığı tamamen silinmişti. Ve ben hâlâ buradaydım. Tek başıma.
⸻
Bir sabah gözler
