Sabahleyin..
Dün geceden beri; gözüme hiç uyku girmedi. Sabaha kadar yatak odamızda şehre bakan manzaralı camın önünde koltukta oturmuş, öylece dışarıyı izledim.

Ama şu an, o modda değildim. Gözlerim ağlamaktan şişmiş, uykusuzluktan mosmordu. Ruh gibi bir haldeydim.
Başımı çevirip Yiğit'e baktığımda, öyle; güzel uyuyordu ki, onu, bir süre izledim. Bir insan uyurken bile karizma olur muydu arkadaş!

O aşık olduğum saçları, uyurken dağılmıştı. Yüzünde huzurlu bir ifadeyle, öylece uyuyordu. Ona bakarken iç çektim. Ara ara telefonu elime alıp, annemi aramak istedim. Ama yapamadım.
Telefonu elime aldığım sırada, annemin numarasında parmaklarım takılı kaldı. Oysaki; ben, o sevinir sanmıştım ama, yanılmışım.
İçimden arasam, açar mı ki, diye geçirdim. O sırada vazgeçtim. Telefonu
