Ali Kemal’in sıcaklığının benden sıyrılmak üzere olduğunu başım göğsünden alınıp mindere bırakıldığında anlıyorum. Gözlerimi kırpıştırarak şerbet kıvamındaki uykumun kucağından çekiliyorum. Üstelik kucağından çekildiğim tek şey birbirinden manalı benzetmeler yapabileceğim uykum değil. Ali Kemal’in bağımlılık yapan kucağından da uzaklaştırılmış oluyorum ve bu kaşlarımın uyanır uyanmaz çatılmasına sebebiyet veriyor.
Öncelikle utancımdan kum kazıyıp içine kendimi sığdırmak, orada her şey normalleşene kadar hayatımı sürdürmek gibi isteklerimin olmayışına şaşırıyorum. Neticede dün gece aklı başında bir Rüya’nın yapmaması gereken ne varsa yaptığımı biliyorum. İçkiyi fazla kaçırınca ertesi gün her şeyi unutan insanlardan olmadığım için Ali Kemal’i öptüğüm anı, dansa kaldırışımı, birlikte sarmaş
