Boş bir beyin, boş bir kalp hissiz bir beden. Her şey öyle yabancıydı ki, insanlar, bakışlar her şey çok fazla yabancı. Bu yabancılığın içerisinde kendimi bulmam zor geliyordu. Sanki hiç bilmediğim bir dünyaya ışınlanmış ve orada kendimi arıyor gibiydim. Dünyaya yeni doğan bebeğin korku dolu bakıları vardı bakışlarımda ve ben, tanıdık birini görmek istiyordum. O beni boğan hastane odasından çıkmıştık Taner ile ve şimdi, bir arabanın içerisinde bir yere gidiyorduk. Akıp, giden yolu seyrederken, yollar bile, geçtiğimiz sokaklar bile bana yabancıydı.
"İyi misin?" Yanımda oturan Taner'in sesi kulaklarıma ulaştığında dışarıda olan bakışlarımı çekip, kısa bir an ona baktım. Bana çok içten ve sıcak bakıyordu. Yanında olduğum için mutlu olduğu belliydi ama ben değildim. O sıcak bakışlara, o mutlu
